Kalender2014   
Wanneer(1)Wanneer(2) Wie Wat
Weekeinde Paul en Loes, Anita en Rob                                                                      Ameland           
    
Kalender2013  
Wanneer(1)Wanneer(2) Wie Wat
Zaterdag 27 april Frans en Jean-Paul Fietstocht lang de gieterij
Weekeinde Truus en Ewald, René en Ria 
    
Kalender 2012  
Wanneer(1)Wanneer(2) Wie Wat
Zaterdag28 aprilLoes en Helga  
Zaterdag16 juniChris en Anita 
Weekeinde14-16 sept.Ralph / Mara / Joep / Susan 
Zaterdag19 okt.Maikel en RobJOTI
Zaterdag3 nov.Truus en SandraTriathlon
    
    
    

Kalender 2011 

 
Wanneer(1)Wanneer(2)WieWat
Zaterdag19 maart 2011JobKarten
Zaterdag25 juni 2011                Helga&Loes         Fietse, Floriade, Zoks
Weekeinde        16-18 Sept.2011        Sandra / Raoul / Anja / SjapPosterholt     
Zaterdag5 nov. 2011?                                 ?            

 

 

Kalender 2010

 
Wanneer (1) Wanneer(2)WieWat
Zaterdag20 mrt 2010Raoul en SandraOude films en foto's
 Zaterdag 19 jun 2010Truus en Ewald 25 jrg Bruiloft
 Zaterdag 16 juli 201  Raoul & Co. 40 lentes jong
 Weekeinde    17-19 Sept'10 Ria&Rene, Marielle&Wim    Beej Hûûs oppe plak
 Zaterdag 6 nov. 2010        Jean-Paul & Rob Inhaal programma

 

 

Kalender 2009

 
Wanneer (1) Wanneer(2)WieWat
Zaterdag28 mrt 2009Truus en Loes                            

Wokken en Bride Wars (the movie...)            

Zaterdag13 jun 2009

Maikel/Nicolle en 

Raoul/Sandra

Fietstocht met foto's
Weekeinde          18-20 sept'09          

Anita/Rob &

Monique/Frans

Heino (bij Zwolle)      
Zaterdag7 nov 2009   

Ria/Rene &

Helga/Frank

Nacht van de Stamgast

  

Kalender 2008

 
Wanneer (1)Wanneer (2)WieWat
Zaterdag12.04.2008Suzan/Joep, René/RiaSumo
Zondag 08.06.2008Jean-Paul/Anja, Cecile/Pascal  Klimmen     
Weekeinde12-14 sept'08Angela/Job, Lis/RobWoffelsbach
Weekeinde20-21 sept25 jr. bruiloft Ria/René?
Zaterdag??.11.2008Loes/Paul, Truus/EwaldAfgelast      

  

Kalender 2006

 
Wanneer (1) Wanneer (2)WieWat
Weekeinde1-3 sept.2006Maikel, Paul                            België          

  

Kalender 2005

 
Wanneer (1)Wanneer (2)WieWat
Weekeinde2-4 sept.2005   Pieter, Jean-Paul, Anja             België          
Zaterdag05.11.2005Joep, Mariëlle?   

Wanneer (1)Wanneer (2)WieWat
Zaterdag12.03.2005      Rob en Lis                      Maffiatocht 
Vrijdag13.05.2005Joep en Suzanne                      Trouwen
Zaterdag11.06.2005Harold en Paul?
Zaterdag25.06.2005Wim en Mariëlle Huys-feest   

  

Kalender 2004

 
Wanneer (1)Wanneer (2) WieWat
Weekeinde3-5 sept.2004 Ralph, Mara, Joep, Suzan       Epe                 

  

Kalender 2003

 
Wanneer (1) Wanneer (2)  WieWat  
Zondag24.04.2003Paul, PascalGreppeltocht   
Zaterdag28.06.2003Ralph, Mara, Jean-Paul, AnjaZjeudeboelle
Zaterdag 01.09.2003 Frank, Helga, Maikel, Nicolle Kleien
Weekeinde 5-7 sept. 2003 Sandra, Raoul, René, Ria  Noorbeek

 

 

Archief:

 2-0...3-0...en 4-0... (2009)

Tja, er hoeven niet veel woorden "vuil" gemaakt te worden om te omschrijven hoe de eerste (maar zeker niet laatste) Nacht der Stamgasten verliep: voorspelbaar. Uw verslaggever zal dit bericht dan ook niet gebruiken voor een hernieuwde bloemlezing

Een greep uit enkele wetenswaardigheden: Niet alle knuppen komen uit Baarlo... Niet alle kiosken zijn in Grubbenvorst. Het veer tussen Kessel en Reuver kan vaker bevaren worden. Foto's spreken boekdelen... Meeste kilometers: 130. Minste kilometers: 85. Traject volgens de organisatie: 65 kilometer (Uuuuhhuhh !). Snelste team: 2 uur en 45 minuten. Langzaamste team 3,5 uur. Meeste dubbelzinige Filmtitels onthouden: Pascal, Paul, Lis en Anja.

Nacht van de Stamgast (2009)

Zaterdag 7 november wordt de nacht van de Stamgast gereden. De deelnemende groepen variëren sterk in kwaliteit. Groep 1 (Ewald, Nicole, Frans en Cecile) moet het duidelijk hebben van gereedschap-kennis, afgewisseld met een vleugje Optiek. Nauwelijks kanshebbers op de felbegeerde "nacht van de Stamgast" trofee.

Groep 2 is duidelijk meer in balans (Rob Bl, Monique en Truus) maar het ligt in de lijn der verwachtingen dat ze te veel tijd kwijt zullen zijn met het nemen van foto's.

Groep 3 (Pit, Pascal, Anja en Lis) leunt zwaar op beroepsnavigator Pascal. Het resultaat zal aan de vorm van de dag liggen en dat maakt dze groep slechts tot "gevaarlijke outsider".

Groep 4 (Maikel, Joep, Sandra en Anita) zal er een zware dobber aan hebben om de emotioneel onstabiele Maikel op de weg te houden. De andere teams zullen middels intimiderende opmerkingen vooral op Maikels gemoedsrust proberen in te spelen.

Groep 5 (Rob Be, Loes, Susanne en Raoul) is overduidelijk favoriet. De gezonde mix van pragmatiek, spitsvondigheid en doorzettingsvermogen zal doorslaggevend blijken. Daar deze superioriteit het wedstrijdelement niet ten goede komt zal de organisatie er alles aan doen om te voorkomen dat de andere groepen door dit team afgeserveerd worden.


[Top] 

Woffelsbach (2008)

Two Brothers, the movie... [hier]

[Top]

 Klimmen (2008)

Dat een slechts klein deel van de Stamgasten het klimparcours van Fun Forest durfde te betreden had natuurlijk alles te maken met de fysieke toestand van de thuisblijvers... Zwak, ziek, misselijk, hoogtevrees... Er werd ook al geopperd dat ze met mee met het Opies & Omies weekeinde waren. Dat de klimmers mannen en vrouwen van staal waren bewees Pascal door moeiteloos een half uur in een net te hangen. Omdat hij zijn enkel verstuikte kon hij daarna helaas de andere routes niet volgen: anders had hij ze allemaal gedaan. Nicolle had de meest exclusieve route: een kort maar krachtig optreden. Rob werd nog "geholpen" door een handige harrie die in plaats van het touw Rob's neus vast greep. Gelukkig konden we daarna aansterken door de verbrande calorieen aan te vullen met brokken uit Hout-Blerick. En gelukkig hebben we de foto's nog.... 

[Top]

 

Sumo (2008)

Joep en Suzanne van de stamgasten organiseerden 12 april een heuse Oosterse middag en avond. Met de risksha naar 't Ven , Sumo worstelen en vervolgens wokken "bis zum geht nicht mehr"... Een erg geslaagde activiteit met volle buiken, ouderdomsblessures en negerzoenen op plaatsen waar ze niet thuis horen. En natuurlijk hebben we de foto's nog... 

[Top]

Stamgasten weekeinde (2004)

Als Epe ‘de parel van de Veluwe’ is, is de kampeerboerderij waar wij verbleven ongetwijfeld de oester waar het bewuste sieraad in past. Dat dacht menigeen althans…

Een routebeschrijving die veel weg had van een speurtocht met cryptische omschrijvingen zorgde voor een druppelsgewijze aankomst der stamgasten. De routiniers onder ons wisten met kleine hints van de plaatselijke bevolking toch voor de uiterste aankomsttijd te arriveren. Niet elke Stamgast is echter standaard voorzien van enig gevoel van richting. Routeplanners, landkaarten en zelfs navigatiesystemen zullen dan ook in de toekomst weinig soelaas bieden voor Frank.

De aanblik van onze oester deed mij spontaan verlangen naar een doorsnee Oost-europese politiecel. De organisatie probeerde nog in fraaie bewoordingen de bouwval op te hemelen maar slapen op een bedompte zolder, liggend op weinig uitnodigende matrassen voorzien van een tiental snurkende stamgasten bracht mij niet direct in vervoering. Dat zou afzien worden ! Het feit dat Pascal & Co. ook tijdelijk de zolder zouden bevolken deed mij dan ook direct terugvallen op de tactieken die ik had geleerd tijdens mijn tijd bij de commando’s. Ik was daar een echte bikkel (geen administratief medewerker die door interne misverstanden sergant is geworden). De slaapvertrekken werden ingericht. Handig waren overigens de massaal geplakte kauwgoms die kapstokken verder overbodig maakten.

Na een heerlijk stukje vlaai werd het stilaan weer tijd voor een speurtocht. Deze zou moeilijker worden daar we het ditmaal konden doen zonder enige aanknopingspunten. Alleen de woorden ‘hotel’ en ‘Tulip’ werden gegeven.
De plaatselijke bevolking bleek wederom uiterst nuttig en nadat ook Frank was gearriveerd bij de Gouden Tulp konden we beginnen aan een kleine bowling marathon. Helaas wisten de meeste aanwezigen de spelregels niet helemaal. Het was duidelijk niet de bedoeling zo veel mogelijk kegels om te werpen. Het ging deze avond om de snelheid waarmee de bal de kegels zou raken !
Frank’s metingen bleken al snel van generlei waarde, daar de bal pas ergens in het midden op de baan plofte. Pit probeerde het nog even en ook Ralph deed nog een meelijwekkende poging. Het was echter al snel duidelijk dat er slechts één stamgast met kop en schouders boven uit zou steken. Met een kleine 30 kilometer per uur werden de kegels zowat doorklieft en de andere Stamgasten konden dan ook slechts nog ademloos toekijken….

De temperatuur werd door de barkeeper hoger gezet zodat de consumptiesnelheid ook wat hoger kwam te liggen. Na enkele versnaperingen werd het tijd om onze oester weer op te zoeken.

Ralph maakte er een waar hapjesfestijn van. Hij frituurde in recordtempo bergen bitterballen en frikadellen zodat we in ieder geval met een volle maag op onze martelmatrassen zouden kunnen liggen. Ralph rook de rest van de avond naar Chanell du Gordebeke.
Het werd al snel laat en nog sneller vroeg en na een korte rondgang der speelkaarten besloten ook de laatste een poging tot slapen te wagen.

Het was echter nog erger dan verwacht. Een misselijkmakende walm van darmgassen, bier en zweet hing als een loodzware deken op de slaapzolder. Het aanwezige geluid zou het lawaai van de A2 op een gemiddelde maandagmorgen gemakkelijk kunnen overstemmen. Opvallend genoeg was het betrekkelijk rustig bij de taxi-clan. Het waren ditmaal anderen die zich bezondigden aan veelvuldig gorgelen, hoesten, smekken en snurken.
Mijn overlevingsdrift – als gezegd opgedaan bij de commando’s – deed mij dan ook na een uur besluiten de nachtrust elders te zoeken zodat ik overgeleverd aan een bataljon muggen in de keuken belandde.

Toen ik opstond was ik een gebroken man. Een verfrissende wisseldouche en het zelfherstellende vermogen van mijn imposante lichaam deden mij toch fris aan het ontbijt verschijnen.
Een ieder werd voorzien van een stalen ros. Twee fietsen bleven echter onbenut. Raoul was waarschijnlijk reeds op de hoogte van het programma en besloot zijn zitvlak niet aan enige vorm van wrijving bloot te stellen. Ook Sandra dacht spontaan brandblaren op haar achterste te zullen krijgen en om blussen van haar dappere brandweerman te voorkomen besloten ze dan ook met de auto naar Elburg te gaan.
Jammer natuurlijk. Ze liepen hierdoor de kans mis om de wereldberoemde Veluuw lijfelijk te ontmoeten. De gemiddelde Veluuw houdt zich namelijk niet op aan de rijksweg maar midden op de Veluwen ! Al fietsend door hun natuurlijke habitat speurden we ook naar sporen van de dit uitzonderlijke dier. Helaas bleek het een slechte dag voor het Veluuw-zoeken. De Mais-Veluuw was waarschijnlijk aan het eten en de Koreaanse-groen-bruine-camouflage-stormbaan-veluuw bleek dusdanig goed in de schutkleur te zitten, dat hij zelfs voor het geoefende oog van de Veluuw-spotter onzichtbaar bleef. (Het is dan ook meer een nachtdier. De Korenwolfverslindende-karate-veluw is meer een dagdier maar deze dit alleen in Zuid-Limburg).

De organisatie had zich kosten nog moeite gespaard om Elburg om te toveren tot een bruisend dorp. Ze organiseerden Botterdagen en riepen ook nog de Nationale Monumentendag uit… Elke hoek van de straat bleek voorzien van een zingende groep nep-priraten. Chapeau chapeau !
Er werden enkele vissen naar binnen geschoven, wat winkels aan gedaan en een enkeling snoof nog wat cultuur. Uiteindelijk belandde het gros op een Elburgse terrasstoel. Willem de takelgoeroe en zijn kornuiten had deze plaatsen al geruime tijd bezet gehouden opdat een ieder vrijelijk aan kon schuiven.
De zeemansliederen hingen behoorlijk de keel uit zodat we maakten dat we weg kwamen. Het peloton viel echter halverwege uit elkaar. Bij de eerste de beste helling werd het kaf van het koren gescheiden. (Ik had best bij het koren mee kunnen fietsen maar ik moest plassen…)

Frank leverde een uiterste krachtsinspanning om ook vooraan te kunnen fietsen. Het koren zag dit en besloot hem toe te laten tot het selecte groepje van vooraan fietsende Stamgasten. Ze namen hem een stukje op sleeptouw. De achterblijvers konden hierop ook makkelijk aan sluiten maar besloten in te houden. Statistisch is immers al bewezen dat de kans op verkeerd rijden met Frank in de gelederen toe neemt tot 85%.

Na bijgekomen te zijn van het trappen op de pedalen volgden we een cursus Edelsmeden. Ook was er een workshop bierbrouwen en voor de durfallen onder ons een verkorte training parachute springen. Toen werden we door de prins van Lignac uitgenodigd op zijn jacht en kregen we een rondvaart lang de meest exotische oorden. Na een bezoek aan Mars met de allernieuwste ruimtesonde was Frank ook eindelijk weer terug. Zijn moyenne is nu 87%….

Omdat Stamgasten doorgaans één brok sportiviteit zijn werd een honkbalwedstrijd ingelast. We togen dan ook naar het veldje dat AAN ONS was toegewezen en verbeterden al snel Babe Ruth’s homerun record. Er werden ook meer honken gestolen dan autoradio’s in de doorsnee Amsterdamse parkeergarage. Ilse was één van uitblinkers door een bal met de bovenbenen de doorgang te beletten.
Helaas maakten een viertal omhooggevallen EO-jongeren met dito hobbezak dragende begeleidster een einde aan onze sportieve aspiraties.
De jeugdige honkballertjes zullen waarschijnlijk nooit beseffen hoe dicht ze bij het einde van hun prille leven waren. Als de Loflliederen-zingende leidster niet had gedreigd met het vagevuur, verdoemenis voor ons Godslasteraars en Psalm 311 zouden we de feuten waarschijnlijk rechtstreeks op de barbecue hebben gelegd om ze vervolgens voorzien van garnering over te dragen aan de testostoron-haan achter onze slaapplaats. Gemoedelijk als Stamgasten zijn, ruimden wij echter het enorme AAN ONS toegewezen veld om plaats te maken voor de nog luierdragende pre-pubers. (Naschrift red.: In een krantenartikel van een plaatselijke krant stond laatst: Jeugdige vakantiegangers verslonden door Vlekkerige-vleesveluuw tijdens honkbalspel.)

Na gedane arbeid is het goed barbecuen en er werden aldus enkele karkassen boven de gloeiende houtskool gehangen. Rustig achteroverhangend werden we eerst nog even lastig gevallen door de uiterst rumoerige evangelisten. Een opzwepend gospelnummer bracht de aanwezige kerkgangers in extase. Maikel leek uiterst vatbaar voor de hersenspoelende, zalvende teksten. Hij staarde al vrij snel wazig voor zich uit als ware hij “in de Here”. Later bleek dat hij met zijn gedachte gewoon weer bij één of andere koelinstallatie zat.
De kauwgom op de slaapzolder bleek nu multifunctioneel te zijn. De kleren werden op het bed gelegd en oren werden volgepropt. Ik kon gelukkig bouwen op mijn commandotraining.
Waarschijnlijk was de zangbede voor een vruchtbare oogst want het begon al snel te regenen. (Het regende zachtjes. Een tweede zondvloed leek vooralsnog uitgesloten). Onze barbecue kwam echter wel onder water te staan. Het meubilair verruilde dan ook snel buiten voor binnen. Daar werden de laatste restjes opgegeten. Een flink stuk kipfilet werd echter bewaard voor ons wetenschappelijk experiment later die avond….

Vol en voldaan was het daarna tijd om uit te buiken. Voor enkelen aanleiding om een avondwandeling te maken en wellicht een kans om de Oekallaah-Oekallaah-roepende-veluuw te zien ! Maikel was echter erg aanwezig… Niet alleen koos hij voor de minst avontuurlijke route, hij weigerede ook nog om te pauzeren bij het besloten golffeest (Dus ook geen Golfbalslikkende-Epener-veluuw gezien !). Hierbij probeerde hij veelvuldig alle blaam op ‘Die Twee’ te schuiven maar die wasten hun handen in onschuld.

Het avondprogramma bestond oorspronkelijk uit een paaldans act van Mara en Susan. Helaas bleken de dames hiervan zelf niet op de hoogte waardoor we op onze eigen sociale vaardigheden aangewezen waren. Enkele uiterst intelligente conversaties waren het gevolg: Wim had het over blow-joppende feestgangers en Frank bleef bij hoog en laag volhouden dat de Sound-of-music een hoogstaande musical was. Na zijn uitbundig meezingen met het zoveelste ABBA-nummer zag ik hem eigenlijk ook nog wel op zo’n boot in een Amsterdamse gracht in veteronderbroek. Raoul spande toch wel de kroon door breed uit te vertellen dat hij naast zijn beroep van brandweerman lid ging worden van de vrijwillige brandweer… Kom op Raoul: Is Pit al lid van de vrijwillige Lemmen constructies ? Zie je Frank al als lid van de vrijwillige lerarenclub ? Misschien kan je lid worden van de vrijwillige taxichauffeurs bij Pascal ! Tijd ook voor ons experiment: Lusten kippen kipfilet ? Voor het antwoord verwijs ik graag naar het wetenschappelijke tijdschrift: Experimenteren met Kippen jaargang 2004 nummer 7 waarin we de uitslag zullen publiceren…

Om mij zelf er van te verzekeren dat ik deze nacht wél zou kunnen slapen (en liefst nog hárder zou snurken dan alle anderen bij elkaar) consumeerde ik wijn na bier want dat geeft het spreekwoordelijke plezier… Ik heb inderdaad prima geslapen. Niets meer gehoord van de overige aanwezigen. Het plezier was echter afgelopen bij het opstaan. Of het laatste glas was er één te veel of er zat een uitzonderlijk hoog gehalte aan antivries in de wijn. M’n hand-oog coördinatie liet in ieder geval veel te wensen over.

Ralph trok zijn frietvet-kleren weer aan en sloeg aan het eierenklutsen. Een ieder die maar wilde werd voorzien van een aantal gebakken eieren. De rommel werd daarna weer ingepakt en uiteindelijk werd onze inmiddels vertrouwde oester verlaten en koers gezet naar Nationaal Park de Hoge Veluwen. Hier versplinterde de anders zo hechte Stamgastengroep al snel. Het Kröller-Müller bleek een ware happening. Niet alleen bracht Stanley Brown’s ‘viltstift op papier’ ons in opperste staat van opwinding, ook het beeldhouwwerk ‘achthoekige toren’ deed ons versteld staan. Niet iedereen wist echter even goed om te gaan met zijn of haar emoties. Enkele dames dachten de verschillende kunstwerken ook tastbaar waren en gedroegen zich als bij de plaatselijke Blokker. Al snel gaf de suppoost hun te verstaan met de vingers van de Van Gogh’s af te blijven.
Na ‘de achttien houten mannen’ was een ieder moe maar voldaan. Er kon geen ‘liggend recht’, ‘ronde driehoek’ of ‘gekleed naakt’ meer bij.

Enkele anderen bezochten ondertussen het Museonder en onze kokende jager (of jagende koker) moest natuurlijk eerst naar het Jachthuis St. Hubertus. Raoul schepte na afloop nogal op over de imposante fietstocht die hij met zijn witte fiets maakte. Kom op Raoul… Wij weten toch allemaal wel beter. (Misschien kan je ook vertellen dat de Paashaas echt bestaat.)

Speurtochttijd ! Een nieuwe locatie en dus weer dwalen… De gegeven sleutelwoorden waren ditmaal ‘kazerne’, ‘pannenkoeken’. Gelukkig waren er niet meer dan drie kazernes zodat we bij de derde inderdaad een pannenkoekengeval vonden. De Nederlandse pizza’s verruilde de keuken voor de hongerige Stamgastenmagen. Met een volle buik werd tenslotte huiswaarts gereden.

Ralph, Mara, Joep en Susan… Bedankt voor de prima organisatie ! 

[Top]

Greppeltocht (2003) 

Pascal en Paul organiseerden 30.03.2003 een greppeltocht: 'Volwassen' mensen die zich verstoppen door tussen wat prei te kruipen.

Inzet: de verliezende groep zou de troffee mogen bijknutselen. Iedereen vond de laatse aanpassing als gedaan door Frank 'handyman' Hovens fantastisch. Een toonbeeld van creativiteit.

Ergens tussen Helden en Bree waren twee routes uitgestippeld. Verschillende auto's probeerden ons te vinden. In René kwam plotklaps een echte commando naar boven. Hij liep voorop en speelde zijn listige tactische aanwijzingen door naar de achterhoede. Het kon echter niet verhinderen dat we toch twe keer 'gesnaaid' werden. Onderweg kwamen we nog de groep met daarin John tegen: Hij loodste zijn manschappen behoedzaam achter woonhuizen door. Zijn geografische kennis buiten een 20 kilometer straal van Hout-Blerick mag dan wel minimaal zijn: hij weet precies dat je bij 'Sjaak van Kuub van Thei zien achternaef' makkelijk achterom kan. Niet verwonderlijk dat het lang duurde voordat ze gespot werden. Dat kwam ook nog door Anja. Die was niet meer zo mobiel want ze had zojuist een 'bramel' tussen de benen gehad. (Over mobiliteit gesproken: Sjap, nogmaals mijn excuses... )

Na zo'n 5 kilometer waren we weer terug waar we begonnen waren. In de Ark wachtte een hapje en drankje. Tot de volgende maar weer...

[Top]


Zjeudeboelle (2003)

Zaterdag middag 15.00 uur. Een geheel in stijl geklede JP ontvangt iedereen bij de Ark om deze door Anja, Mara, Ralph en hem georganiseerde middag/avond in goede banen te leiden. Niet iedereen was precies op dat tijdstip aanwezig maar swah....

De bedoeling was om eerst onze reeds beruchte trofee te onthullen na de laatste aanpassing met betrekking tot de preigreppeltocht maar ondanks enkele weken van intensieve arbeid hieraan was Wim H. er volgens Yel H. toch niet in geslaagd dit klusje op tijd te klaren (helaas).
Dan maar direct beginnen met het programma.
Na de indeling van de setjes die met elkaar een team gingen vormen konden de twee banen in gebruik worden genomen door de eerste vier team's. De overige aanwezigen nestelden zich op veilige afstand van de loden kogels op stoeltjes bovenaan de berg. Alpino sjap wierp zich op als een heuse scheidsrechter en probeerde elke vorm van valsspelen in de kiem te smoren. Nadat iedereen een keer met zijn of haar ballen had gespeeld bleek dat er een halve en een hele finale moest worden gespeeld. Tijdens de finale was het af en toe moeilijk om het overenthousiaste publiek een beetje uit de buurt van de baan te houden maar het lukte toch om het spel uit te spelen.
Er moest wel een extra rondje gepeeld worden want Pieter en Suzan deden niet onder voor Nicole en Raoul. De uiteindelijke winnaars waren Nicole en Raoul, bij deze nogmaals hartelijk gefeliciteerd!! Zodra Wim de trofee klaar heeft mogen jullie je fantasie er op los laten.

Na deze lichamelijk vermoeiende activiteit was het natuurlijk noodzakelijk dat iedereen weer wat nieuwe energie kreeg en dus werd het tijd voorrrr.... BROKKEN SISSEN. Ralph installeerde zich achter het rooster en wist zeer vakkundig en in rap tempo alle stukken vlees gaar te krijgen zodat er niemand tussendoor honger kreeg.
Nadat de laatste sateetjes ( een sateetje is ook een carbonaatje als je er maar een stokje in steekt, he Rob?) waren uitgedeeld was er nog tijd om eventjes te uitbuiken.

Om ongeveer 20.00 uur werd het tijd voor het volgende hoogtepunt van deze topdag, nl. naar het zoks om een optreden van neet oet lottum te gaan bijwonen. Helaas kon niet iedereen mee naar dit evenement want sommigen hadden verplichtingen elders en weer anderen moesten naar een optreden van Rene Frrogrgeo (sorry, mijn toetsenbord weigert hier opeens). Na het optreden van NOL kwamen er nog wat andere bands zoals een KEDOENKKEDOENKKEDOENK groep met een rappende neger in een groen trainingspak en als afsluiter een bandje waar ik de naam ook al niet meer van weet.

Tijdens deze muzikale optredens werd er lustig door iedereen gekletst en gelachen en het geheel werd op tijd voorzien van een biertje. Zodra het festival was afgelopen werd er door de meesten een eettentje opgezocht. Enkelen begaven zich naar naar het hamburgergebeuren op het lambertusplein, maar de echte dieetisten onder ons konden het niet laten en moesten perse naar francis. Zo werd maar weer eens duidelijk ; iemand die aan de lijn doet, die eet.

Op deze manier kwam er een rustig einde aan een leuke stamgastenactiviteit maar niet nadat er op weg naar huis nog eventjes bij Sjap naar binnen werd gelopen voor een tas koffie of een allerlaatste biertje.

Mara, Ralph, Anja en Sjap bedankt voor de organisatie van alweer een onvergetelijke dag.

P.S. Raoul, Sandra, Rene en Ria succes met de organisatie van het jaarlijkse weekend!

Pit. 

[Top]


Weekeinde Noorbeek (2003)

Vrijdag 05 september

Bij aankomst in het pittoreske Noorbeek was er allereerst tijd voor wat sport en spel. Maikel zette daarbij de toon voor het weekeinde: Op onverbiddelijke wijze werd de bal tijdens een partij volleybal op Ria gesmasht. Een ernstige vingerverbuiging was het resultaat. Gelukkig kwam René aangesneld om alles weer op z’n plaats te krijgen. Gelijk goed Limburgs gebruik werden door de aanwezige Stamgasten en Stamgastinnen de nodige stukken vlaai geconsumeerd. Ewald en Truus waren traditiegetrouw de laatste die het tijdelijke scoutinghome gevonden hadden. Ewald had eerst nog gevochten met wat deuren die niet volgens de Polec-veiligheidsregels op de vrachtwagen pasten.
De wandelschoenen werden gemonteerd. Zuid-Limburg-kenner René en zijn protégé Raoul hadden een route uitgestippeld. Onder de aanwezigen was een lichte vorm van paniek te bespeuren. René ? Wandelen ? Heuvels ? Al snel dwaalden de gedachten af naar ‘de wandeltocht in het Zuid-Limburgse waar geen einde aan kwam ondanks het in het zicht hebben van de kerk van Maastricht….’ Het participeren van schildknaap Raoul zorgde echter voor voldoende rust onder de gelederen: Raoul haalde tot voor kort nog met de auto een kopje suiker bij de buren ! Zo kort na zijn ontdekking van de fiets zou hij toch geen tochten uitstippelen gelijk de Limburgs-landschap-survival-expert ?
Geblesseerd of niet, iedereen zette het op een lopen. Langzaam werd het donker tussen de heuvels hetgeen de pret echter niet kon drukken. (Vreemd toch dat je als Limburger zo weinig in deze prachtige buurt komt. ) Het beoogde doel – een klein café in een even zo groot dorp – werd niet gevonden zodat besloten werd door te lopen naar de zuiderburen.

In een echt ‘Jambers’ café werden de nodige versnaperingen genuttigd. Het café liet een verpletterende indruk achter: de plaatselijke decorateur had werkelijk alles uit de kast gehaald om het etablissement om te toveren tot een echt Belgisch dranklokaal ! Stoffige bekers van de plaatselijke FC, vergeelde posters van vergane glorie, tl-verlichting als in een operatiekamer en perzische tapijtjes die een hele dierentuin leken te herbergen vulden het café. Het madammeke achter de toog was ver boven de pensioengerechtigde leeftijd maar wist vanonder haar dikke brilglazen nog altijd kwiek de bierpullen te vullen. Het café voldeed werkelijk aan alle clichés. René wist zich al snel voor te doen als een echte inlander door aan het einde van de toog te gaan hangen. Net een kameleon !
De terugtocht verliep iets moeizamer. Cecile hoopte dat Pascal haar niet alleen over de drempel zou dragen maar ook terug naar Noorbeek… Na een stevige kuitenbijter ging het even mis: de wereld op zijn kop ! Raoul nam de extra lange route en René wist een select groepje volgelingen de afkorting in te loodsen. René en kornuiten zouden ook veel eerder terug geweest zijn ware het niet dat ze onderweg nog een pauze hielden in een Noorbeekse pub. Terug in de groepsaccommodatie werd een knus vuurtje aangestoken in de kachel. De dames op de bank vonden een boekje met yoga- en aerobic oefeningen. Loes gaf een daverende demonstratie van de meest uiteenlopende standjes.
Gelukkig lag het gebouw een stuk van de weg. Een onschuldige voorbijganger zou toch spontane maagwandcontracties, acute blindheid en blijvende haaruitval gekregen hebben bij het zien van dit onsmakelijke schouwspel. Gelukkig waren wij al een en ander gewend van Loes. Knap overigens dat Joep, Pieter en de Susannen toch gebleven zijn !

Zaterdag 06 september

Al vroeg was iedereen uit de veren. Spek en eieren werden vakkundig gebakken en een lunchpakketje werd geknutseld.
Met de auto werd koers gezet naar Kotem in België alwaar we een kanotocht zouden maken over de Grens-Maas. Gelukkig was het weer niet al te best zodat de gemiddelde onverlaat het wel uit zijn hoofd zou laten om iemand nat te maken. Vijf minuten later was iedereen zeiknat. Zelfs de notoire koukleumen van de familie Bosch werden niet ontzien. Ewald, Pascal en Sjap voeren met hun slagschepen vakkundig in op argeloze peddelaars om vervogens een vloedgolf in de kano te deponeren. Alleen Truus ontsnapte de dans maar was er toch ziek van. Gelukkig was een ieder op het einde in Maasmechelen redelijk droog en schoon. Gelukkig begon het toen te regenen. Gelukkig kwam toen de bus die ons terug zou brengen.
In de bus probeerde Ria vrienden te worden met de buschauffeur. Helaas had de chauffeur zijn deodorant vergeten zodat elke toenaderingspoging vruchteloos bleek. De penetrante geur bleek zelfs te veel voor de met kanos behangen aanhangwagen die spontaan afbrak. Gelukkig waren we al terug toen één en ander opgemerkt werd. (De chauffeur zwaaide overigens vriendelijk terug naar de toeterende auto’s en zwaaiende medeweggebruikers. )

Er werd wat omgekleed en vervolgens viel de groep uit elkaar: De propere en de vetzakken. De propere reden terug naar Noorbeek om zich op te frissen. De vetzakken bezochten kasteel Neercanne voor een rondleiding van iemand van het Limburgs Landschap. De gids had persoonlijk een kuil gegraven aan de andere kan van de weg. Ook had hij een brandnetel-veldje aangelegd om doorheen te lopen zodat de korte-broek-dragers onder ons na verloop van tijd een gestippelde panty leken te dragen. Het uitzicht vanaf de berg over de vroegere tuinen van het kasteel maakte echter weer veel goed.

Vervolgens een korte autorit naar Cadier en Keer. Hier werd een rondleiding verzorgd bij wijngroothandel Caves Cadier. De uiterst deskundige vinoloog wist zijn verhaal op smakelijke wijze te schenken en dit werd dan ook met volle teugen geconsumeerd. Er werd door de mergelgrotten gelopen en Ilse haalde een flesje wijn van zo’n 200 jaar oud op. Joep en Susan gaven nog een demonstratie ‘wijn-proeven’: Verliefd werd in de poppetjes van elkanders ogen gekeken hetgeen echter niet meer opleverde dan de slappe lach. Uiteindelijk kreeg een ieder het proeven onder de knie en al snel stond iedereen met licht gebogen hoofd en klonk het alsof er een badkuip leeg liep.

Om de Hout-Blerickse takellaar niet tegen zijn grote hoofd te stoten werden er karkassen op het vuur gemikt. De Noorbeekse slager had alle zeilen bij moeten zetten om voldoende zoogdieren in te vangen. De honger werd gestild en doorgespoeld met wat glazen gerstenat. Omdat de stembanden toch al gesmeerd waren werd er gezongen. Geen ‘vleegen oppe wors’ maar onvervalste pop-toppers moesten geraden worden in een muziek-quiz. Dit gebrul werd zelfs doorgezet toen de muziekband al lang afgelopen was. Het ontaarde die avond sowieso in een rommeltje. De kachel bleek te klein voor het vuur en al snel vulde de kamer zich met een rookwolk die al het zicht op de rik-kaarten onttrok. Het rikken werd overigens ook zwaar bemoeilijkt door het herhaaldelijk uitvallen van de verlichting.

Zondag 07 september

Het opstaan gaat op zo’n morgen toch wat moeizamer al leek Ewald weer nergens last van te hebben. Wat is zijn geheim toch ? Frank, Ria en René zagen er in elk geval wél als vanouds verkreukeld uit. Gelukkig was het programma redelijk ontspannen. We namen de stoomtrein over het Miljoenenlijntje. Al snel kwam de boemel voortuffen. We nestelden ons in een coupé en lieten ons rijden. Het hoofd werd regelmatig buiten de raam gehangen om even af te koelen. In Kerkrade werd even gewisseld voor het Industrion. De locomotief werd aan de andere kant geplakt. De technici onder ons strekten even de benen en zouden het liefst even bij het museum aanwippen om op de knopjes te gaan drukken maar de machinist weigerde te wachten.
Halverwege de terugreis werd uitgestapt. Het laatste stukje werd teruggelopen. Op het kleine station werd direct de wc geweld aangedaan. Het lichte gerammel van de trein had de blazen van de dames duidelijk doen overlopen. Een versnapering werd genomen in de vorm van een verkoelend ijsje. De route was bepaald door Raoul. Leermeester René leek geen inspraak te hebben. Waarschijnlijk was dit een soort examen. Op het voorhoofd van Raoul parelde enkele zweetdruppels en zijn armen maakten weidse gebaren. Hij was duidelijk zenuwachtig. Zijn flesje Spa-power was al lang leeg en zijn anders zo stevige tred was niets anders meer dan doelloos gewaggel. Toch wist hij de test succesvol af te leggen al had hij nog even hulp van een stuk of tien honden die boven aan de berg stonden te wijzen waar hij naar toe moest.
Ria besloot onderweg dat het tijd was voor een kleine familiereunie en stond op een gegeven moment Hout-Blerickse-lofzang te verkondigen. Waarschijnlijk is hiermee ook meteen het verdwijnen van de korenwolf, het inzakken van een grot waarbij een gat is gevallen in het wegdek en het slechte competitie-resultaat van MVV en Fortuna verklaard. Dank je Ria… Het station van Wijlre werd door speurder Raoul met meer geluk dan wijsheid gevonden. Hij was duidelijk op het laatst gesouffleerd door leraar René.
De heilige koeien werden weer richting Noorbeek gedirigeerd alwaar het tijd was voor een laatste maaltijd. De keuze tussen ‘roëd en wit vleis’ was snel gemaakt: Allebei ! Lopen maakt hongerig. De bezem ging door het gebouw, de haard werd weer gefatsoeneerd en een laatste riedeltje werd op de piano getimmerd. De neuzen gingen weer richting Blerick, Hout-Blerick. Er was ook nog een enkeling die naar de verkeerde kant van de Maas moest.

René, Ria, Raoul en Sandra: bedankt voor het leuke weekeinde ! 

[Top]

 Weekeinde Arcen (2002)

Het was voor de organisatie in zekere zin zeker niet makkelijk om het weekeinde van 2001 te overtreffen… Er moest opgebokst worden tegen de vooroordelen van bepaalde individuen. Zo ging van te voren al het gerucht al dat de plaatselijke slager in geldnood zou komen en de Nederlandse veestapel oncontroleerbaar zou gaan groeien. Omstreeks 18.00 uur op vrijdag 6 september werd door een drietal groepen koers gezet naar de Laermarkt in Arcen. Net voor het veer naar Arcen waren er door plaatselijke vandalen punaises op de weg gestrooid, was de weg opengebroken en versperde een militaire colonne ons de vrije doorgang zodat we noodgedwongen plaats moesten nemen op een terras.

Net na de geplande aankomsttijd was een ieder toch aangekomen in de Jong-Nederland blokhut. Zenuwachtig werd door het gebouw geschuifeld: In de zaal zaten een stuk of acht van die 'county line-dancers'. Cowboyhoed op, boots aan… We voelden de bui al hangen. De gedachte aan een danslerares die Otto en Ewald op de maten van de muziek een dansje zou gaan leren gaf me licht gevoel van medelijden: Succes !!! Zoals verwacht had met name meneer Gerats moeite met de 'kick-bull-change'. De ongecontroleerde, schokkende bewegingen van zijn lichaam deden vermoeden dat hij gebrandmerkt werd. Na een losse dans werd het tijd voor een heuse koppeldans. We waren echter niet allemaal in koppel aanwezig zodat een enkeling het geluk had te mogen dansen met een echte dame van het line-dance-clubje. Al snel voelde deze dame zich zo veilig in de sterke knuisten van de charmante vrijgezel dat ze niet meer los wilde laten. Ik weet niet welk gruwelverhaal J.P. uiteindelijk aan de juffrouw in kwestie vertelde (besmettelijke voetschimmels of een uitgesproken voorkeur voor sexuele handelingen met een GFT-container ?) maar feit was dat hij uiteindelijk weer vrij man was.

Aan het dansen kwam uiteindelijk een einde en het had in ieder geval wel de eetlust opgewekt. Voor de organisatie de eerste serieuze test. Zou het geboden voedsel de zeer verwende groep kunnen bekoren ? Waren de brokken in de ogen van de notoire vleeseters groot genoeg ? Zou de kritiek van de Hout-Blerickse carnivoren verstommen ? Gezien het grote aantal verorberde sateetjes en het instemmende gegrom en gekreun van de Poerkers kan hier alleen maar positief op geantwoord worden. De dansvereniging pakte de biezen en de Stamgasten togen richting bar. Hier werden enkele versnaperingen genuttigd, door sommigen tot in de kleine uurtjes… Men was ook nog zo aardig om in Arcen en omgeving Spanje als vakantieland te promoten door het Queen nummer 'BAAAARCELOOOOONAAAAAAAHHHHH' luid en duidelijk ten gehore te brengen. Op het 2003-weekeinde zullen we als dank wel van het Spaanse-consulaat een barbecue-stier te krijgen.

Al vroeg weerklonk een vriendelijke wake-up-call: 'Maak die deur aope !!!'. Een ieder was dan ook op tijd wakker. Er werden eieren met spek gebakken: een stevig ontbijt want er moest gefietst worden. Voorzien van volle maag werd de stalen ros weer bestegen. De rode draad van dit weekeinde begon nu bij een ieder een beetje te dagen. Er zou naar Kevelear gefietst gaan worden. Een route van zo'n 38 kilometer… De organisatie had deze wonderschone route dusdanig goed uitgestippeld dat er zelfs folders van waren gedrukt. Indrukwekkend was het aantal figuranten in Kevelear. Om ons een beetje te amuseren waren er talrijke processies georganiseerd door de organisatie. Na het versterken van de innerlijke mens werd weer koers gezet richting Arcen. Was het zitvlak van Ilse op de heenweg al beurs: op de terugweg voelde het onderste stuk rug als een mishandeld stuk pannenkoek waardoor Ilse zich genoodzaakt zag de terugreis te staken. John (ook een conditie als een paard: staat erom bekend altijd en overal naar toe te fietsen) greep deze buitenkans natuurlijk met twee handen en aan en wierp zich op om Ilse gezelschap te houden totdat het vrachtwagentje kwam. De rest van het peloton vervolgde de tocht en vroeg zich na enkele kilometers 'wind in' vertwijfeld af waarom ze niet gewoon ook bij Ilse waren gaan zitten. Moe en op de een of andere manier 17 kilometer meer gefietst als op de route stond kwam een ieder weer aan in Arcen. De voeten werden hoog gelegd en alle twijfels omtrent de smaak van pils werden weggenomen. We hadden eindelijk de noodzakelijke 'uurtjes voor onszelf'.

Wijdbeens, voornamelijk om de zeven centimeter te koelen, liepen we omstreeks 19.00 uur naar de chinees. De bakjes op de warmhoudplaatjes werden vakkundig geleegd. Er waren nog enkele pogingen toenadering te zoeken tot de plaatselijke medewerkers maar die liepen op niets uit. Na een ijsje en een rondje uitbuiken kregen we een quiz.
Vooral de muzikale vragen waren erg makkelijk. Het antwoord was namelijk steevast 'Bruce Springsteen'. Er waren ook nog andere muzikale vragen. Een antiek muziekfragment opgenomen uit een of ander Poligoon -journaal werd afgespeeld. Vervolgens moest verteld worden op welk kerkhof de artiest begraven was of zou moeten worden… Slechts de 'oudere jongeren' onder ons konden zich soms de oude klanken van de opwind-grammefoon nog herinneren zodat er veelal een langdurige stilte viel. Pictionary deed de creatieve geest bovenkomen. Noemenswaardig was de stylistische weergave van 'kwijl' door Ria. Prachtig ! Jammer dat een en ander weer gewist is omdat is de tekening nog had willen laten taxeren bij 'Tussen kunst en kitch'. Ik weet zeker dat die taxateurs met stomheid geslagen zouden zijn. Had je er niet bij hoeven zeggen hoor Ria… Iedereen zag dat het kwijl was… Een doe-opdracht bestond uit het inzamelen van zoveel mogelijk haar. Even werd er getwijfeld maar Jean-Paul nam al snel het voortouw door zijn oksel-haar te doneren. Daarna was alleen nog het geluid van het knippen te horen en natuurlijk het instemmende gekrijs van de dames als er weer een borsthaar donor gevonden was…. John deed niet mee maar die heeft dan ook geen borsthaar. De laatste doe-opdracht bestond uit het uitvoeren van een act. Op de aangeleverde cd's stond muziek waarop bewogen kon worden. Groep 3 beet de spits af en gaf een show weg die zelfs de interesse van Endemol zou wekken. Op het nummer 'busje komt zo' zagen we Wim H. nog even in zijn natuurlijke pose. Ewald imponeerde door op zeer overtuigende wijze een aluminiumfolie pijp te roken… Ja zo door jongen ! Een regelrechte sollicitatie naar een rol in 'Onderweg naar morgen' ! Groep 1 had duidelijk minder aandacht in de voorbereiding gestoken maar had wel het geheime wapen: René. Op de klanken van Greace gaf groep 1 een wel heel vrije interpretatie van de wereldberoemde film-musical weer. Prachtig waren de dansbewegingen van René Travolta. Alle dansstijlen waren hierin vertegenwoordigd. Helaas wel allemaal door elkaar zodat het geheel verzande in een orgie van bewegingen. Heftig gebarend en rondspringend werden alle vloeiende musical danspassen vakkundig om zeep geholpen. Sommige aanwezigen grepen al naar de mobile telefoon om 112 te bellen daar ze dachten aan een acuut geval van epileptische difterie.
Grote afwezigen waren de leden van groep 2. Ondanks een geruime voorbereidingstijd was er geen Barry-Stevens-kloon die de groep kon motiveren. Zeer terecht werd deze groep dan ook gediskwalificeerd. Een gemiste kans. Maikel had niet voor niets de bewuste cd in handen gekregen. Op de cd stond namelijk ook het zéér bekende nummer 'Voulez vous couche avec moi'. Het moet toch een lust voor het oog geweest zijn om Maikel en John samen ritmische contracties op dit nummer te zien maken. Snap ook niet dat Ria niet eerder ingreep om dit te regelen maar waarschijnlijk was ze nog te beduusd van het feit dat ze niet wist hoe de nieuwste cd van Bruce S. heette…. (shame, shame, shame…) Maikel en John hadden in ieder geval nog een - zij het ietswat zwak - excuus. De vissen van Ingrid zouden een dusdanige geur verspreiden dat hun linker- en rechter hersenhelften niet meer naar behoren met elkaar communiceerden. Gelukkig wist de rest van de groep wel beter en de zojuist schoongemaakte haring werd smakelijk geconsumeerd.

Ere wie ere toekomt: Groep 3 had duidelijk gewonnen. Een huldiging volgde een een oorkonde werd uitgereikt. Eeuwige roem valt de groep ten deel (en de opdracht iets aan de trofee te knutselen). Er werd naar de bar getogen om de dag nog eens te evalueren. Op een enkeling na zocht men al snel de slaapzak op. Paul wierp zich tot 05.300 uur vrijwillig op als bewaker van de cd-speler. Enerzijds om er voor te zorgen dat Spanje niet te veel aandacht zou krijgen en anderzijds om er voor te zorgen dat er geen cd van Frank gedraaid werd…

Er werd royaal uitgeslapen. Vooral de tentmensen namen het er van. Uiteindelijk lukte het toch iedereen om van de slaapgelegenheid naar de ontbijttafel te komen. De darmgas productie was in de loop van het weekeinde goed op gang gekomen zodat men naast de geur van vers voedsel ook de geur van reeds geconsumeerd voedsel kon genieten. Als echte leden van Rotary-Blerick speelden we vervolgens een partijtje golf. Al snel bleek bij deze tak van sport de geluksfactor doorslaggevend te zijn. Ondanks zijn royale handicap bleek Frank H. het er bijzonder goed vanaf te brengen. Als een volleerde Tiger Woods werd de knikker door hem in het juiste gaatje gedeponeerd. Alleen bij de banen waarbij het alleen op techniek of tactiek aankwam liet hij behoorlijk wat steekjes vallen. Ondertussen was groep 3 al de hort op. Het midget-golfen vergde een dusdanig grote inspanning van lichaam en geest dat het einde niet gehaald werd. Waarschijnlijk vonden ze het wel goed zo. De 1e prijs was immers toch al binnen. Alleen Jean-Paul en Joep haalden uiteindelijk ook de laatste hole.
Iedereen had hierna ontzettende honger en de organisatie wist dan ook niet hoe ze het eten aangesleept moesten krijgen. Kort hoopten ze nog op een drie-broden-en-vijf-vissen wonder. Gelukkig viel de eetlust achteraf wel mee zodat ze toch nog één stukje vlaai aan de man/vrouw konden brengen. Groep 1, groep 2 , groep 3 en de organisatie hadden in de afgelopen 36 uur een dusdanig consumptiegedrag vertoond dat er nog geen plaats meer was voor een zuurtje.

Na het kuisen der lokalen hadden we weer het rode-draad-spel. De fiets werd weer opgepakt en de pedalen draaiden richting Blerick. Onderweg werden nog stoere verhalen verteld over Pascal: Altijd als hij ging fietsen was er een platte band. Pascal vond het daarop noodzakelijk dit gerucht te bevestigen door zijn achterband leeg te steken. Net voor de Ark viel de groep uit elkaar om met eventuele kroost weer bij elkaar te komen omstreeks 17.00 uur. Grote brokken verruilden de koelkast voor de barbecue en vervolgens de slokdarm. Het jaarinkomen van slager Rutten leek toch weer voor een jaar veiliggesteld. Er werd nog even nagebabbeld en uiteindelijk leek het iedereen toch beter er voor te zorgen vooral niet te laat naar bed te gaan.

Nu is het maandagmorgen en bespeur ik de naweeën van dit toch vermoeiende weekeinde. Vooral de stoelgang is behoorlijk ontregeld. Ik zal u verdere details besparen. Loes, Paul, Helga en Frank bedankt voor de voortreffelijke organisatie ! Tot ziens allemaal…

- Terug



Mafia

Hello Familia, Here is the Papa speaking. Los die onderstaande puzzel op en verkraig extra geld voor die Taxi.

Drie leden van de Camorra ontmoeten elkaar in het casino. Het zijn Don De Witte, Don De Grijze en Don De Zwarte. De Gucci-drie-delige pakken van de leden zijn zwart, wit of grijs. Don De Grijze merkt op dat niemand van hen drieën gekleed is in de kleur die bij zijn naam past. "Dat klopt", zegt de Don in het wit. Hoe heet de Don in het grijs?

Geef 't antwoord door aan een taxi-chauffer en hij brengt jullie gratis naar de gewenste lokatie ! Een fout antwoord doet de chauffeur direct rechtomkeert maken... Joellie volgende aanwijziging wacht op joellie op de Jodenstraat 29 te Venlo. Bel aan en wacht op joellie volgende aanwaizing. De aanwaizing wordt alleen gegeven indien julllie allemaal een klein Italiaans Mafia-snorrtje hebben. P. Smits wordt uitgesloten van deelname: Hij heeft al een dergelijk iets !

Always your Don,

Don Roberto della Pork de Parma

- Terug